Romanceboeken waren altijd al mijn favoriete ontsnapping: de spanning, de chemie, de snelle dialogen en natuurlijk het heerlijke zwijmelen. Maar tijdens een lastige periode in mijn leven ontdekte ik opnieuw hoeveel troost en plezier romance me gaf — en voor ik het wist, begon ik zelf verhalen te schrijven. Inmiddels verschijnt begin juni mijn zesde boek: Het eerlijkheidspact, een romance vol humor, chaos, spanning, spice en een hoofdpersoon met ADHD. In deze blog vertel ik hoe Hannah en Bram zijn ontstaan en waarom dit verhaal misschien wel mijn meest persoonlijke romance tot nu toe is.
Ruim drie jaar geleden kreeg ik - na een lange zoektocht - mijn diagnose ADHD. Dat was rijkelijk laat, als je bedenkt dat ik al van jongs af aan heel veel kenmerken had, begin veertig was en in mijn tweede diepe, diepe burn-out zat, maar zoals velen inmiddels weten ben ik helaas niet de enige vrouw die dit overkomt.
In die tweede burn-out vroeg een therapeut me wat mijn hobby's waren. Ik wist het niet. Ik wist niets meer. Ik voelde me leeg, verdrietig en vooral heel erg bang. De hele freaking tijd. Tot een vriendin me een romanceboek gaf, wat ik in een dag uitlas (ik sliep namelijk ook niet meer, dus ik had tijd) en dat me even afleidde van mijn rotgevoel.
Daarna bleek ik een nieuwe hyperfocus gevonden te hebben: romance lezen. Een hobby die ik de laatste tien jaar helemaal was kwijtgeraakt, maar als kind was ik een echte Matilda en verslond ik boek na boek.
Kort daarna maakte ik bij een andere vriendin (die stemactrice is en luisterboeken inspreekt) de grap dat ze misschien ooit wel een luisterboek van mij zou inspreken.
'Dan moet je er wel eerst eentje schrijven,' was haar droge reactie.
En dat bracht me op een idee. Ik had journalistiek gestudeerd en wist dat ik op zich wel een beetje kon schrijven. Als nieuwe hobby kon ik misschien schrijven proberen?
Ik schreef één boek en kort daarna nog eentje, waarvan ik al snel dacht: oeh, daar kan ik een serie van vier vrienden van maken. Mijn associatieve brein kon helemaal los op verhalen bedenken. Ik sloeg ze op in de cloud en begon ondertussen aan een nieuwe carrière als vertaler van romanceboeken (Engels-Nederlands). Want hé, ik was nu blijkbaar een boekenmens :-)
Na een tijdje durfde ik een collegavertaler schoorvoetend te vragen of ze mijn eerste boek wilde lezen en een lang verhaal kort (of, nou ja, relatief kort): zij was enthousiast, seinde een redacteur bij HarperCollins in en kort daarna had ik mijn eerste boekcontract op zak.
Ik was tien seconden euforisch en toen kwam de angst. Eentje die velen waarschijnlijk herkennen. Wat als dit (ook) mislukt? Wat als niemand het goed vindt? Wat als niemand het überhaupt wil lezen? Wat als mensen sommige thema's te zwaar vinden voor romance? Of juist te licht? Of wat als lezers het te spicy vinden? Wat als ze mijn gedachtensprongen niet snappen? Wat als... wat als...
Het bleek onnodig.
Fast forward naar 2026.
Begin juni komt mijn zesde boek uit en ik ben zo freaking trots op het verhaal, want... jullie raden het al:
De hoofdpersoon - Hannah - heeft ADHD.
Ik hou van romance als genre; het smachten, de spanning, maar ook de maffe situaties waarin hoofdpersonen terechtkomen, de snelle dialogen, de vriendschappen, de spicy scènes.
En ik vind het zo gaaf dat ik middels mijn verhaal kan laten zien dat ADHD meer is dan alleen maar 'druk zijn' of 'altijd je spullen kwijt zijn'.
Dat velen van ons continu bang zijn om afgewezen te worden. Dat veel gedrag verkeerd geïnterpreteerd wordt. Dat je misschien druk bent bij anderen, maar thuis uren moet bijkomen. Dat je jezelf aan de lopende band teleurstelt omdat je 'toch beter had kunnen weten/doen'. Dat intimiteit soms ingewikkeld kan zijn omdat je gedachten alle kanten op schieten. Dat emotieregulatie lastig kan zijn en je niet alleen anderen, maar ook jezelf in de weg kunt zitten.
Maar ook dat mensen met ADHD vaak een waanzinnig groot hart hebben, voor iedereen klaar willen staan en intens voelen, denken en leven.
Dus ja, ik hoop dat jullie - als je van lezen houdt - je gaan herkennen in Hannah en samen met haar vallen voor Bram (die op het eerste gezicht het tegenovergestelde van haar lijkt te zijn, maar stiekem meer met haar overeenkomstig heeft dan je zou denken).
En ik hoop vooral dat dit verhaal laat zien dat ADHD - naast absoluut ook lastig en ingewikkeld - óók kracht, creativiteit, humor en veerkracht met zich mee kan brengen.
X Jade
