Het Ierse kind – Daisy O’Shea
Na een moeilijke tijd verhuist de Amerikaanse Erin naar de ruige zuidkust van Ierland, waar haar overgrootmoeder Nellie vandaan kwam. Hier wil ze uitzoeken wat er met Nellie en haar kind is gebeurd voordat ze naar Amerika vluchtten. De enige aanwijzing die ze heeft is een mysterieuze brief.
Tijdens haar zoektocht krijgt ze hulp van de knappe lokale historicus Finn. Maar net als ze begint te dromen van een leven met Finn in Roone Bay, doet ze een schokkende ontdekking. Zal ze de waarheid over haar familie onder ogen durven komen? Of moet ze net als Nellie vluchten en verspeelt ze haar kans op geluk?
Het Ierse kind is, na De Ierse sleutel, deel twee van de Smargdeilanden en prima zelfstandig te lezen.
Je leest het verhaal vanuit wisselend perspectief, Erin (heden) en Nellie (verleden, 1842/1884). Het zijn twee sterke vrouwen die de draad na tegenslag weer op weten te pakken. Beide verhaallijnen zijn boeiend, maar dat van Nellie wist me echt te raken. De auteur weet op beeldende en meeslepende wijze het verhaal te vertellen van een jonge Ierse vrouw ten tijde van de aardappelpest. De hongersnood die daarop volgt en velen ertoe aan zetten om de oversteek naar het grote, onbekende Amerika te maken. Ook daar is het leven zwaar, tragedies stapelen zich op en Nellie weet zich ternauwernood staande te houden.
Tweehonderd jaar later gaat Erin met een gebroken hart naar Ierland, op zoek naar sporen uit het verleden van haar voorouder Nellie. Erin voelt zich meteen erg verbonden met Ierland, haar voorouders én de huidige bewoners. Knappe historicus Finn speelt daarbij uiteraard een grote rol. Stukje bij beetje komen ze steeds meer over Nellie te weten. Met de zoektocht weet de auteur de beide verhaallijnen erg mooi met elkaar te verweven.
Het Ierse kind is een ontroerend en tegelijkertijd hartverscheurend verhaal over moed en veerkracht. Een aanrader voor de liefhebbers van historische romans.
4 ★
Bedankt HarperCollins voor dit recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
