De wens

Mijn leesbeleving:
Dat dit verhaal vanuit diverse perspectieven verteld wordt vind ik intrigerend en inzicht gevend in gevoel en denkwereld van die persoon. Ik kan het gevoel heel goed voelen en me inleven omdat mijn moeder uitgezaaide dunne darmkanker heeft. Het is ongeneeslijk.

Gek genoeg werkt dit verhaal troostend en nieuwe inzichten gevende hoe het in het hoofd van mijn moeder werkt en raakt het ook mijn eigen onvermogen en verdriet over mijn moeders situatie. Goed dat dit soort verhalen verteld worden.

Voordat mij moeder ziek werd had mijn zusje lymfeklierkanker. Ze is twee keer bij de dood weggehaald. Die periode was naast leven tussen hoop en vrees voor ons als gezin een lange weg om onze gevoelens naar elkaar toe te laten zien.

Mijn zusje is genezen verklaard maar vecht nog dagelijks een strijd om te herstellen. De wijze waarop Jesse om haar ouders en broertje denkt doet me denken aan mijn zusje. Zij sprak niet over haar gevoelens maar bleef sterk voor ons. Totdat ze leerde dat dingen delen ook voor haar helpend werkte. Als gezin zijn we hechter geworden.

Het perspectief in dit verhaal getuigt van een geloofwaardige veerkracht.
Dat deed me aan mijn mama denken. Die blijft bij alle stappen in haar ziekteproces erop hameren dat we alles per dag moeten zien en zij put continu hoop uit nieuwe behandelmethoden (bestraling via infuus bestaat sinds 2017 in Erasmus MC Rotterdam).
Toch geeft het ook een continue emotionele lading omdat je onbewust bang bent, ook tijdens het lezen, wat Jesse en in het echte leven mijn moeder, te wachten staat. En het continue ongeloof en de angst voeren gedurende het lezen en in mijn dagelijks leven hoogtij. De diverse emoties van woedende frustratie, verdriet, beschermen en vasthouden wat er ook gebeurd dat voelde ik allemaal in mijn eigen lijf en reflecteerde met mijn situatie.
Dat komt omdat je gedurende dit verhaal gaat houden van de geloofwaardig uitgewerkte personages. Je wilt hen niet verliezen. In het echte leven geldt dat uiteraard ook voor mijn mama en daarvoor voor mijn zusje. Die gevoelens van onmacht, frustratie, verdriet zijn uitstekend verwoord en overgebracht door Heather Morris. Ze toont de mens achter het personage. Zijn of haar herkomst, hun plek in dit leven met alles wat daarbij komt.
Hoop was best wel een rode draad in het verhaal. Al had ik in het begin niet de hoop dat er iets zou wijzigen in het inktzwarte scenario.
Hoop bij Jesse dat haar wens uitgevoerd ging worden.
Hoop bij Jesse voor het opnieuw mogen beleven van een nieuwe dag met de voor haar geliefde personen erin. En de personen die ze alle geluk wenste temidden van haar eigen misère.
Bij mij kwam er een sprankje hoop te midden van een zwaarbeladen sfeer. Een mogelijke koerswijziging in een vastgepind hard gelag. Ik vind het knap dat Heather Morris dit sprankje hoop toch laat doordringen tot in de finale van dit verhaal. Daardoor las ik geboeid verder.
Ook de verschillende verschijningsvormen van liefde kwamen in dit verhaal ruimschoots aan bod;
De vertederende liefde tussen Jesse en haar broertje
De liefde van Jesse haar ouders voor hun dochter.
De liefde volle vriendschap tussen Jesse en haar vrienden in het ziekenhuis diepgeworteld en sterk.
De ontluikende en aftastende liefde tussen twee jonge mensen die afhankelijk van elkaar op anderen eenzaam en wereldvreemd overkomen. Samen geen overeenkomsten lijken te hebben maar toch in elkaar dat unieke naar voren brengen zodat ze in elkaars nabijheid sterker stralen.
De professionele liefde van professionals voor hun cliënten en patiënten.
De nooit aflatende trouwe liefde tussen Alex en zijn hond die ik ook herken tussen mij en mijn hond.
De interactie tussen de van leven bruisende Jesse enerzijds en de stoïcijnse op zijn, zonder ogenschijnlijke bezieling, werk geconcentreerde Alex is mooi om te volgen. Hoe dat gaandeweg evolueert is fascinerend.
Ik las nog niet eerder een boek van Heather Morris maar ik zou graag haar andere boeken en de boeken die ze nog gaat schrijven graag lezen en recenseren.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een verhaal met een zwaar onderwerp. Weliswaar met hartverscheurende momenten en voor mij reflecterend. Maar ook met gedetailleerd en geloofwaardig uitgewerkte personages. Metaforisch mooie zinnen.
Een wisselend perspectief vanuit persoonlijke beleving en professionele. Een verhaal waar troost, hoop, liefde en vriendschap een goed verankerde plek krijgen.
De ontwikkeling van de personages is duidelijk. De plot ontwikkeling vind ik geweldig en gepaard gaande met onverwachte twists.
De leesclubvragen vond ik uniek en verdiepend.

Het verhaal gaat over Jesse, een 15 jarig meisje dat ernstig ziek is. Haar ouders en broertje komen dagelijks langs, maar verwerken het elk op hun eigen manier. Ze houdt van gamen, want ze kan weinig anders. Ze brengt haar dagen door in het ziekenhuis met haar vrienden Amy, Ryan en Luke.

Alex is 29, houd nergens van, enkel computers en zijn hond Max. Vrienden en familie heeft hij niet.

Jesse doet een wens en dat brengt haar samen met Alex. Ze wil haar eigen video ervaring maken dat haar leven vastlegt. Iets om achter te laten, voor het geval ze er niet meer is.
Eén hopeloos optimistische tiener
Eén eenzame twintiger.
Lukt het ze op tijd om die te vervullen?

Ik mocht “De wens” van Heather Morris lezen en recenseren dankzij Harper Collins Nederland waarvoor ik hen heel dankbaar ben.
Het verhaal is zowel hartbrekend als hartverwarmend. Ik was blij dat bij dit aangrijpend verhaal de zakdoeken binnen handbereik waren. Heather Morris laat je zien hoe ieder op zijn eigen manier er mee omgaat. Ze brengt ook ter sprake dat er organisaties zijn die proberen de wens van ernstige zieken te verwezenlijken. Het doet je nadenken over het leven en dat je er zoveel mogelijk moet van genieten. Persoonlijk vind ik het goed dat het verhaal vanuit het perspectief van Jesse en Alex wordt verteld. Het laat je zien dat onverwachte vriendschap bestaat.
Het verhaal lag me nauw aan het hart. Het doet je nog meer denken aan je vrienden en familie die de strijd tegen kanker verloren hebben.

De ongeneeslijk zieke Jesse heeft maar één wens: ze wil iets bijzonders maken om aan haar familie achter te laten voor wanneer ze komt te overlijden. Om dit te kunnen doen heeft ze iemand nodig die haar visie volledig snapt.

Alex, een eenzame 3D CGI specialist, lijkt hiervoor dé geschikte kandidaat. Maar Alex wil hier eigenlijk helemaal niks mee te maken hebben. Hij zit veel liever alleen achter zijn computerschermen samen met zijn hond Max. Met veel tegenzin en onder druk van zijn manager, gaat hij naar het ziekenhuis om Jesse te ontmoeten en haar verhaal aan te horen. Hier ontmoet hij de maatschappelijk werker Kelly, die Jesse en haar familie begeleidt in het ziekenhuis en de wens bij de stichting “Vervul een Wens” heeft aangevraagd. Na een korte botsing tussen de twee, wordt hij met veel aarzeling voorgesteld aan Jesse.

Tijdens de ontmoeting vraagt Jesse aan Alex om haar leven in een bijzondere video-ervaring vast te leggen. Iets wat haar familie troost kan bieden voor wanneer zij er niet meer is. Jesse is er heilig van overtuigd dat Alex haar droom kan waarmaken, maar Alex twijfelt. Naast dat hij er eigenlijk geen zin in heeft, lijkt de wens van Jesse ook veel te ambitieus. Weet Jesse Alex te overtuigen om haar te helpen?

De Wens vertelt het bijzondere verhaal over de vriendschap tussen de vijftienjarige Jesse en negenentwintigjarige Alex en hun race tegen de klok. Het realiseren van de wens gaat zeker niet zonder horten en stoten. Zo wil de vader van Jesse Alex absoluut niet in de buurt van zijn dochter hebben, maken Kelly en Alex ruzie, doet de manager van Alex moeilijk en wordt Jesse alleen maar zieker. Iedereen zal moeten samenkomen en samenwerken om de wens uit te laten komen.

Heather Morris, bekend van De tatoeëerder van Auschwitz, heeft een prettige schrijfstijl en weet haar personages zo uit te werken dat je echt meeleeft met wat ze meemaken. Waar ze normaal gesproken historische romans schrijft, heeft ze nu een mooie moderne roman weten te schrijven, die de pijnlijke en oneerlijke wereld van een terminaal zieke tiener beschrijft, waarin iedereen op zijn eigen manier moet leren omgaan met de werkelijkheid. Gedurende het verhaal volgen we voornamelijk Jesse, Alex en Kelly. Het verhaal speelt zich af gedurende een aantal weken, waarbij we richting het einde een sprong van drie maanden en een jaar maken. Hier had ik verwacht dat het emotioneel zou worden, maar dit bleef voor mij uit. De dialoog tussen Jesse en Alex op het einde had van mij, gezien het moment van het gesprek, wat emotioneler mogen zijn. Gezien hun band, had ik hier meer van verwacht qua “afsluiting”.

In oktober 2025 had ik de eer om Heather Morris in Amsterdam te ontmoeten en te spreken over o.a. haar nieuwe boek De Wens. Hier sprak ze zo mooi over het verhaal en haar schrijfproces dat ik gelijk benieuwd was naar het boek. Ik was dan ook direct enthousiast toen ik het recensie-exemplaar ontving! Voordat ik aan het boek begon, had ik mij metaal ingesteld op het lezen van een emotioneel beladen roman, waarbij ik een traantje of twee zou laten. Dit gebeurde, tot mijn verbazing, niet. Ik heb het boek met veel interesse gelezen en ik kon het niet wegleggen, maar de emotionele lading die ik verwachtte ontbrak. Dit vond ik erg jammer. Desondanks was het een mooi verhaal.

Ik geef De Wens dan ook een 3/5 sterren.

De Wens van Heather Morris werd gelezen als recensie-exemplaar verkregen door HarperCollins Nederland. Ik wil HarperCollins daarom ook bedanken voor het boek en de kans om het te mogen recenseren!

Ik mocht De Wens van Heather Morris lezen dankzij HarperCollins Holland. Het boek vertelt het verhaal van Jesse, een 15-jarig meisje die dol is op gamen, maar ook ernstig ziek is. Haar grootste wens is om een video-ervaring van haar leven vast te leggen. Daarbij krijgt ze hulp van Alex, een 29-jarige eenzame man die haar wens probeert in vervulling te brengen.

Het thema van het boek is niet eenvoudig, omdat het draait om een ernstige ziekte, maar toch voelt het verhaal echt heel zwaar aan. Heather Morris weet dit op een fijne manier te brengen en laat zien hoe verschillende personages elk op hun eigen manier omgaan met de situatie. Juist die uiteenlopende reacties en emoties maken het verhaal menselijk en goed leesbaar.

Over het algemeen vond ik De Wens een goed boek. Wel had ik graag gezien dat sommige passages wat meer werden uitgediept, omdat bepaalde momenten extra impact hadden kunnen krijgen. Dat neemt echter niet weg dat het een ontroerend en toegankelijk boek is dat een lastig onderwerp op een warme manier weet te benaderen.