Ganymedes

Een hervertelling van het prachtige verhaal rondom Ganymedes, prins van Troje.

Ganymedes neemt je mee in zijn verhaal waarin hij door zijn schoonheid door de God Zeus meegenomen wordt naar de berg Olympos.

Het verhaal nodigt uit om snel verder te lezen.
Worden ze minnaars? of moet hij persoonlijk wijnschenker van Zeus blijven. Gaan de andere goden Ganymedes accepteren?

Ontdek het snel door deze roman van Wouter Rozema te lezen.
Bedankt Harlequin dat ik dit boek als een van eerste mocht lezen.

“De dag waarop mijn favoriete schaap stierf, had ik me al acht dagen niet geschoren.” Met deze licht komische zin begint hoofdstuk 1 van Ganymedes, het nieuwste boek van Wouter Rozema (dat ik onlangs in preview mocht lezen voor HarperCollins Holland). Rozema herschrijft de Griekse mythe van Ganymedes, de wijnschenker van de goden, en steekt het verhaal in een queer en modern jasje.

Ganymedes is de zoon van Tros (stichter van Troje, zoals de naam misschien doet vermoeden) en wordt door Homerus omschreven als de mooiste sterveling op aarde. Alleen staren de Trojanen zich vaak blind op de schoonheid van de Trojaanse prins. Wanneer zijn vader hem verbiedt zich op de bruiloft van zijn oudere broer Assarakos te vertonen — uit schrik dat hij de show zal stelen — beslist Ganymedes herder te worden en de bergen in te trekken.

Zijn schoonheid blijft echter niet onopgemerkt in de bergen. Niemand minder dan oppergod Zeus plukt hem van de bergtoppen in de gedaante van een adelaar en neemt hem mee naar de Olympos. Ganymedes moet zich aanpassen aan het eeuwige leven dat hem daar geschonken wordt.

Het verhaal wordt verteld door Ganymedes zelf, in de eerste persoon, waardoor je als lezer meegenomen wordt in zijn leefwereld. Je krijgt een inkijk in zijn leven tussen de goden op de Olympos. De mythe van Ganymedes, die omwille van zijn schoonheid door Zeus wordt bemind, bleef tot nu toe redelijk onderbelicht in hedendaagse hervertellingen. Rozema speelt de inherente queerness van deze mythe uit om een eigentijds verhaal over de lust (en liefde?) tussen twee mannen te vertellen.

De lust die Ganymedes voelt voor Zeus bij zijn aankomst op de Olympos wordt afgewisseld door een zekere angst en ontzag voor de oppergod. En dat is een mooie metafoor voor de tegenstrijdige gevoelens die opgewekt worden wanneer je in aanraking komt met schoonheid of het sublieme, en een god is zeker subliem te noemen. Ook de Trojaanse oorlog wordt gevochten om de schoonheid van een vrouw: “Het is schoonheid die de oorlog ontketent. En zoals in elke oorlog delft schoonheid als eerste het onderspit.”

Met zijn hervertelling speelt Rozema in op de bestaande belangstelling voor hervertellingen van Griekse mythes (denk aan Madeline Miller, Stephen Fry, Pat Barker). Hij belicht daarbij echter een weinig besproken verhaal: dat van de wijnschenker van de goden. Het is alom bekend dat de Trojaanse oorlog is gevochten om Helena, maar sommigen vergeten wel eens dat de oorlog eigenlijk werd veroorzaakt door de twistappel van Eris, waarop stond “voor de mooiste”. Schoonheid maakt “het zware iets draaglijker”, maar schoonheid is evenzeer een illusie die zorgt voor onenigheid en verdeeldheid. Dat zet deze hervertelling nog maar eens in de schijnwerpers.

Het taalgebruik dat Rozema hanteert is erg toegankelijk en leest vlot, maar mist af en toe misschien een zekere literaire kwaliteit. De verwoordingen zouden soms wat meer tot de verbeelding mogen spreken en wat minder tot de clichés.

Ganymedes is kortom een heel toegankelijk verhaal dat een mooie boodschap uitdraagt en weet te ontroeren. De wijnschenker wordt in een ondenkbare situatie geplaatst, weggerukt van zijn familie, maar doet er alles aan om er het beste van te maken. “Echte schoonheid zat in de ziel,” vertelt hij. De Trojaanse prins baant zich dan ook een weg naar het hart van de lezer met behulp van zijn karakter; niet alleen met behulp van — of misschien zelfs ondanks — zijn schoonheid.