De rozendochter – Tessa Collins
Nara heeft alles wat haar hart begeert: een prachtige dochter, een bloeiende kwekerij en vier nichtjes op wie ze altijd kan steunen. Maar de dood van haar adoptieouders zet haar leven op zijn kop. Wanneer ze een oud aandenken uit een weeshuis in Namibië vindt, realiseert ze zich hoe weinig ze eigenlijk weet van haar verleden.
Vastbesloten terug te gaan naar het begin van haar levensverhaal reist ze af naar Namibië. Daar ontdekt ze de waarheid over haar biologische ouders en de bewogen geschiedenis van haar adoptiemoeder. En misschien wacht haar daar, tussen de woestijn en de oceaan, een tweede kans op liefde.
De rozendochter is het vijfde en laatste deel van De bloemendochters-serie, een avontuurlijke familiesaga van Tessa Collins, het pseudoniem van Silke Ziegler, over vijf vrouwen, vijf continenten en één groot familiegeheim. Met de prachtige covers en sprayed edges is deze serie alleen daarom al een aanwinst voor je boekenkast, maar ook inhoudelijk stelt deze serie absoluut niet teleur.
De schrijfstijl van de auteur is toegankelijk en beeldend. Als lezer zie je het prachtige, uitgestrekte landschap van Namibië zo voor je. Dit vormt een boeiend contrast met de schitterende Engelse bloementuinen van Blooming Hall en de beklemmende, duistere sfeer in het historische Duitsland.
Hoofdpersoon Nara is een zelfstandige vrouw en alleenstaande ouder die haar zaakjes goed op orde heeft, maar nu geconfronteerd wordt met beslissingen die ze in het verleden genomen heeft en die nu als een boemerang bij haar terug komen. Haar zoektocht is verweven in twee verhaallijnen. In het heden volgen we Nara op zoek naar haar biologische familie in Afrika, en in het verleden haar pleegmoeder Rose die op zoek is naar haar ouders, die vermist zijn sinds de Tweede Wereldoorlog.
Als Rose hoort wat haar ouders destijds is overkomen heeft dat grote invloed op haar en op alle beslissingen die ze in haar latere leven voor haar kinderen neemt. Beslissingen die tot op de dag van vandaag invloed hebben, iets wat door de auteur op mooie wijze wordt uitgewerkt. Zo kan Rose het daarna nooit niet meer over haar hart verkrijgen om haar kinderen en kleindochters met dingen te confronteren die hun pijn zouden doen.
Nara vindt uiteindelijk Shikongo, haar oma van moeders kant, die destijds al goed bevriend was met haar pleegmoeder Rose- een geheim dat niemand ooit heeft geweten. Shikongo leert haar alles over de cultuur en historie van haar volk, de Herero een voormalig herdersvolk.
De rozendochter is een prachtig, gelaagd verhaal over tweede kansen en opnieuw beginnen. Het vormt een zeer geslaagde afsluiter van De bloemendochters-serie. Alle geheimen zijn definitief ontrafeld en de losse eindjes worden op een bevredigende manier aan elkaar geknoopt. Hierdoor is dit boek wellicht minder goed als losstaand deel te lezen. Voor de fans van De bloemendochters is De rozendochter een absolute aanrader die je met een zucht van tevredenheid dichtslaat.
Bedankt HarperCollins voor dit recensieboek.
